sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Yen sira kasinungan ngelmu kang marakake akeh wong seneng, aja sira malah rumangsa pinter, jalaran menawa Gusti mundhut bali ngelmu kang marakake sira kaloka iku, sira uga banjur kaya wong sejene, malah bisa aji godhong jati aking.(Bila anda mendapat anugrah ilmu yang membuat banyak orang senang, janganlah kamu merasa pintar, sebab apabila Tuhan mengambil lagi ilmu yang menyebabkan anda terkenal itu, anda akan menjadi orang biasa lagi, malah lebih bermanfaat daun yang kering)
Showing posts with label Kudus. Show all posts
Showing posts with label Kudus. Show all posts
Thursday, May 17, 2012
SUNAN KUDUS
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Sunan Kudus kuwi asline ora saka Kudus. Dheweke teka saka Jipang Pamelang (ana sing ngarani sisih lor Bloro), adone 25 kilometer saka arah kulan kutha Kudus, Jawa Tengah. Ing kono dheweke dilahirake, lan diwenehi jeneng Ja’far Shodiq. Dheweke yaiku ana saka Sunan Udung utawa Raden Ja’far Shodiq. Dheweke yaiku anak saka sunan undung utawa (Raden Usman Haji) karo Syarifah, putune Sunan Ampel. Samangso kesuwure Sultan Undung kesuwur Panglima Perang sang gagah.
Nganti sauntara wektu, Sunan Undung mati sajerone perang antarane Demak lan Majapahit. Sawise iku, Ja’far Shodiq nganti palungguhane bapake. Tugas sing paling baku yaiku ngalahke laladan Kraton Majapahit kanggo ngambakake panguwasa Demak. Kasunyatan Ja’far Shodiq bisa mboktekake ing laladan perang, ora kalah saka kepinterane bapake
Ja’far Sodiq kasil ngembangake Kerajaaan Demak, nganti tekan Madura, lan tekan sisih kulon nganti Cirebon.
Ja’far Shodiq kelakon sembarake laladan Kraton Demak, Megetan nganti Madura, lan ngulon nganti Cirebon. Kasil iki banjur nyebabake macem-macem crita kadigdayane Ja’far Shodiq. Contone sadurunge perang Ja’far Shodiq diwenehi badhong bangsane rompi karo Sunan Gunung Jati. Badhong iku di gowo mubeng-mubeng sajerone perang.
“Ngger enggone badong iki kanggo ngayomi awakmu yen kowe perang,” kandane sunan Gunung Jati.
Iki badhong sekti ojo nganti bodong iki kok ilangake iki badhong wasiat, mengko saben kowe nggunakake badhong iki mesthi bakal ana keajaiban sing kodelok.
“Inggih matur nuwun Sunan, kula badhe ngginakake badhong punika kanthi sae lan badhe kula rumat. Kula nyuwun pamit saha nyuwun pangestune Sunan Gunung Jati, supados anggenipun kula kesah diparingi keselametan.”
“Iya, tak pangestuni ngger, sing ngati-ati,” Ja’far Sodiq langsung lunga.
Kadigdayane saka badhong iku banjur metu mayuto-yuto tikus, sing uga kasunyatan digdaya. Yen digebug, tikus iku ora malah mati, nanging saya ngamuk sakarepe dhewe. Bala tentara Majapahit wedi mlayu sipat kuping, dhewe uga duwe sawijine pethi sing mati diantup tawon. Sing mesthi pimpinan pasukan majapahit Adipati Tenung, nyerah karo pasukan Ja’far Sodiq. Sabubare perang, Ja’far Shodiq ngawini anake Tenung, sing akhire duwe anak wolu.
“Ja’far Sodiq dakakoni pancen kowe sekti, aku nyerah,” kandhane Adipati Terung marang Ja’far Sodiq. Aku duwe hadiah kanggo kowe. Apa kowe gelem dakkawinke karo anakku? Anakku ayu lan pinter.
“Inggih, kula purun. Putrane panjenengan punapa purun kaliyan kula?”
“Anakku mesthi gelem, lha wong anakku kuwi bocahe nurut marang aku.”
Bareng tekan kratone Adipati Tenung ngomong karo anake.
“Nduk, kowe kuwi wis gede, wes wayahe awakmu mbangun bale wisma,” kandhane Adipati Tenung marang anake.
“Pepengine rama, kula enggal-enggal krama ngater?”
“Iya, aku wis nemu jodho kanggo kowe, wong gagah, bagus, sekti lan nduwe sopan santun kang apik.”
“Inggih rama, kula manut kaliyan rama kemawon, pundi ingkang sae kagem kula.”
Akhire Ja’far Shadiq kawin karo putrane Adipati Tenung.
Asile ngalahake Majapahit, Ja’far Sodiq saya kuat. Deweke entuk tugas kanggo ngalahake Adipati Handayaningrat, sing duwe niat nyerang Kerajaan Demak. Adipati Handayaningrat kaya dene pangkat sing dinggo Kebo Kenanga, panguwasa laladan pengging, wilayah Boyolali lan sakiwa tengene.
Kebo Kenanga nduweni niat ngedekake negara dhewe karo ki Ageng Tingkir. Kekarone kuwi pendhereke Syekh Siti Jenar, sawijining guru sing mulang urip model suti. Kebo Kenanga lan Tingkir digambarake kaya dene dulur seperjuangan, sing padha sayange kaya dene dulur kandhung.
Tandha-tandha mbalela kebo kenanga saya katon wektu dheweke mbangkang karo Raja Demak, Adipati Bintara utawa sing luwih kesuwur ajejuluk Raden Patah. Layang undangan sing digawe Raden Patah ditelantarake Kebo Kenanga nganti telung taun. Mula Raden Patah mutusake ngalahake mbalelane Kebo Kenanga iku.
“Aku emoh ngadep Adipati Bintara,” kandhane Kebo Kenanga.
“Aku arep ngedekake negara dewe karo ki Ageng Tingkir.”
“Nganti salawase aku ora bakal ngadep Adipati Bintara.”
“Wis nganti telung taun Kebo Keananga ora ngadep aku,” ngendikane Raden Patah.
“Aku wis pasrah, yen ngene iku aku mutusake balelane Kebo Kenanga.”
Raden Patah mrentah Ja’far Sodiq ngerem-ngerem Kebo Kenanga. Sak jroning perang, Kebo Kenanga mati, ananging kadigdayane Ja’far Sodiq panglima perang suwe-suwe lingsem. Nganti ancang-ancang pindhahe ing Kudus, Ja’far Sodiq wis ora dadi panglima perang ananging dadi penghulu masjid ing Demak.
“Awakmu dakwenehi tugas ngerem-erem Kebo Kenanga,” kandhane Raden Patah marang Ja’far Sodiq.
“Inggih sendika dauh Raden.”
Ja’far Sodiq lunga marani Kebo Kenanga ananging Kebo Kenanga ora bisa diomongi kanthi alus. Ja’far Sodiq uga ngladeni kekarepane Kebo Kenanga. Kebo Kenanga kalah deweke mati ing medan perang.
Sak lungane Ja’far Sodiq saka Demak, ana pangira Ja’far Sodiq salah paham karo Raja Demak. Menawa wae Ja’far Sodiq salah paham karo Sunan Kalijaga. Sakjroning serat kandha diterangake Ja’far Sodiq nduwe murid, Pangeran Prawoto. Pangeran Prawoto ngakoni Sunan Kalijaga iku guru anyar.
Ja’far Sodiq nganggep, Pangeran Prawoto durhaka, amarga ngakoni guru loro, wektu iku pangeran Prawoto dadi raja Demak. Ja’far Sodiq nduweni niyat mateni Prawoto lewat tangane Aryu Penangsang, sing ora liya adhin kandhunge Prawoto.
“Prawoto kuwi durhaka amarga ngakoni guru loro,” kandhane Ja’far Sodiq.
“Aku nduwe niat arep mateni Prawoto.”
“Arya Penangsang kuwe tak wenehi tugas mateni Prawoto.”
“Nanging, Sunan, Prawoto menika kakang kula.”
”Aku rak peduli, pokoke Prawoto kudu mati.”
Akhire Arya Penangsang banjur ngongkon wong liya, sing jenenge Rangkud.
“Rangkud, aku njaluk tulung. Tulung kakang Prawoto kae pateni, Ja’far Sodiq ngongkon aku, ananging aku rak tegel amarga Prawoto kuwi kakangku dewe.”
“Lha, kenapa kok kudu dipateni?”
“Ngendikane Ja’far Sodiq, Prawoto kuwi durhaka amarga ngakoni guru loro.”
“Ooo…ngono perkarane. Yen ngono aku gelem nglaksanakake tugas.”
Pangeran Prawoto akhire mati karo bojone, sawise ditusuk rangkud, mayite Prawoto disendhekake ing awake bojone, amarga kekarone diunus pedhang. Rangkud uga mati amarga ora dinyana-nyana, sadurunge mati, Prawoto sempat nguncalake keris Kyai Bethok ing awake.
Ja’far Sodiq ninggalake Demak kerana awake dhewe. Dheweke kepengin urip bebas kanggo kepentingan agama Islam. Durung jelas kapan cethane Ja’far Sodiq teka ana ing Kudus. Wektu Ja’far Sodiq teka ing Kudus, kutha iku isih dijenengi Kutha Tajug. Raiturut kandhane warga ing kono, sing pisanan mbiyarake kutha Tajug yaiku Kyai Telingsing. Jenenge asli Telingsing yaiku The Ling Sing amarga asale saka negara Cina nanging agamane Islam.
Crita iki nuduhake yen kutha iku wis maju sadurunge Ja’far Sodiq teka. Crita sing dipercaya, Ja’far Sodiq dadi penghulu Demak sing nyingkir saka Kraton. Ing Tajug, Ja’far Sodiq kawitane urip ing tengah-tengahing jama’ah cilik. Ana sing natsin jamaah Ja’ar Sodiqsantrine ana sing saka Demak. Sakwise jamaahe saya akeh, Ja’far Sodiq banjur mbangun mesjid kanggo ngibadah lan kanggo pusat penyebaran agama. Panggonan ibadah sing diyakini dibangun Ja’far Sodiq yaiku mesjid menara Kudus, sing saiki isih ngadeg. Jenenge Ja’far Sodiq ditulis sajroning tembok mesjid.
Miturut catetan lan critane masyarakat, Mesjid Menara Kudus iki dibangun taun 956 Hijriyah utawa 1549 M. Sajroning tulisan ana tembung basa arab sing artine “Mesjid Aqso iki didekke ing negara Qudus….” Cetha banget Ja’far Sodiq menehi jeneng masjid yaiku Mesjid Aqso, padha karo Mesjid Masjidil Aqso ing Yerussalem.
Kutha Tajug uga nduweni jeneng anyar, yaiku Quds, banjur ganti dadi Kudus. Akhire Ja’far Sodiq dhewe luwih misuwur ajejuluk Sunan Kudus. Sajroning nyebarake agama Islam Sunan Kudus manut alirane Sunan Kalijaga, yaiku nggunakkae model “tutwuri Handayani” tegese Sunan Kudus yen nyebarake agama saka sethithik.
Wektu iku wong Kudus isih dikuwasai penganut Hindhu. Mula Sunan Kudus anggone nyebarake agama kanthi cara nggabungake adat Hindhu mlebu ing Islam. Contone Sunan Kudus nyembelih kebo, ora sapi, wektu Idul Adha. Iku mratandhakake pangormatan Sunan Kudus marang umat Hindhu. Amarga sapi ing agama Hindhu kuwi kelebu kewan kang suci.
Cara sing menarik supaya penganut agama liya siap ngrungokake ceramah agama Islam saka Sunan Kudus yaiku surat al- baqarah sing artine sapi. Kerep diwacakake Sunan Kudus kanggo nengsemake sing ngrungokake.
“Para jamaah nyuwu perhatosanipun, kula badhe maosaken Surat Al-Baqarah ingkang artosipun sapi.”
Pembangunan Mesjid Kudus ora ninggalake arsitek Hindhu, wangun menarane teteparsitek gaya Hindhu.
“Sunan kenging napa menara ingkang dipun damel kok bangunane sami kaliyan bentuk bangunan Hindhu?” pitakone salah sawijining santrine Sunan Kudus.
“Kuwi mratandakake yen awake dhewe isih ngormati agama liya.”
“Punapa kok kedhah ngaten Sunan?”
“Amarga warga ing kene akehe nganut agama Hindhu, mula supaya masyarakat ora canggung, aku milih nyebarake agama kanthi cara mangkono.”
“Oo..mekaten nggih, Sunan.”
Kejaba menara Kudus deweke uga ninggali mesjid gedhe ing Kudus sing banjur dikenal kanthi sebutan Masjid Menara Kudus. Ing plataran mesjid ana bangunan menara kuno kang endah. Asal usule jeneng kudus miturut dongeng ing kalangan masyarakat yaiku jaman Sunan Kudus tau lunga kaji karo luru ngelmu ing negara Arab. Banjur dheweke uga mulang ing kana. Wektu iku tanah Arab kena wabah penyakit sing medeni, penyakit iku isa waras amarga jasane Sunan Kudus. Mulane wong kana menehi hadhiah karo Sunan Kudus. Ananging deweke ora gelem, mung kenang-kenangan watu sing dijaluk, watu iku saka kuto Baitul Makdis utawa Jerussalem. Mula kanggo tandha pangormatan tau neng kana banjur diwenehi jeneng Kudus.
“Sunan punika kenang-kenangan saking warga mriki amargi sunan sampun nylametake masyarakat Arab saking wabah penyakit.”
“Ora usah repot, aku nulung kanthi ati ikhlas.”
“Punapa Sunan mboten kersa kaliyan hadiah punika?”
“Ora ngono, aku mung pengen njaluk kenang-kenangan watu saka tanah Arab kene.”
“Inggih, mangga Sunan, ananging punika namung watu biasa.”
”Ora apa-apa.”
Kebiasaan unik Sunan Kudus sajroning dakwah yaiku acara bedhug dandang kanggo pratandha tekane sasi ramadhan kanggo ngundang para jamaah ing mesjid. Sunan Kudus nabuh bedug terus-terusan. Sakwise jamah kumpul ing mesjid Sunan Kudus ngumumake kapan peesise kawitane pasa pisanan.
“Para jamaah pasa pisanan diwiwiti sesuk pajar. Mula padha disiapke lahir batin. Yen pasa aja mung ngempet hawa nafsu namun perilaku uga dijaga,” ngendikane Sunan Kudus.
Saiki acara dandangan isih diterusake ananging wis adoh saka asline. Yen arep ramadhan akeh wong sing padha teka ing sakiwa tengene mesjid, ananging ora arep ngrungokake pengumuman awal pasa, mung kanggo tuku macem-macem jadah sing diedol para pedagang musiman.
Sadurunge mesjid kuno kuwi dibangun, dheweke nggawe mesjid ing Nganguk, yaiku mesjide Sunan Kudus kang pisanan. Sajroning crita sakdurunge Sunan Kudus dadi pemimpin ing Kudus ana sawijining tokoh kang misuhur yaiku kyai Telingsing, amarga deweke wis tuwo pengen luru gantine.
Sawijining dina kyai Telingsing ngadek lingak-linguk ujug-ujug Sunan Kudus saka kidul, banjur mesjid dibangun kanthi wektu kang cepet, malah ana sing kandha mesjid iku ujug-ujug ana terus diarani Mesjid Tiban. Banjur desa iku dijenengake Nganguk, mesjide dijenengi Mesjid Nganguk Wali.
Sajroning crita masyarakat ing kono menara Kudus lan lawang kembar iku dibungkus saputangan kang digawa saka tanah Arab, ana sing kandha maneh lawang kembar pindhahan saka Majapahit.
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Wednesday, December 7, 2011
Pitik tukung
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Pitik tukung yaiku sawijining jenis pitik Jawa kang ora nduwe buntut. Pitik jenis iku dianggep keturunan sahingga ora bisa direka-reka diwenehi buntut kaya pithik umume, dongenge iku kaya ing ngisor iki.
Sunan Kalijaga,sawijining Sunan ing tanah Jawa sing wis misuwur saduluran karo Mpu Supa (tokoh legendharis sing pagaweyane tugang gawe keris sing ampuh. Sunan Kudus kang dadi tokoh ulama Islam. Dheweke asring dakwah ing tanah Jawa. BiasaneS Kalijaga sowan ing padhepokane Mpu Supa. Sunan Kalijaga kuwi sabendinane pasa sahingga ora ngrepotake Nyai Supa. Amarga saking kerepe Sunan Kalijaga sowan ing padhepokane Mpu Supa, Sunan nitipake ponakane supaya diwuruki sahingga dadi ahli keris kang mumpuni.
Ing sawijining dina, kaya biasane Sunan Kalijaga sowan ing omahe Mpu Supa lan disambut kanthi bungah. Sawetara wektu ndadekake pacelathon kang ngumbara maneka warna. Nalika tabuh awan, Sunan Kalijaga lan Mpu Supa jagongan.
"Ki Supa! Awake dhewe wis njagong nganthi kesel lan dina iki aku ora pasa. Aku kepengin mangan ing kene, kepengin ngrasakake iwak ing tambakmu. Kayane enak yen mangan iwak awan-awan ngene iki bareng ponakanku si Jebeng.”
"Adhuh, Kakang Kanjeng Sunan, kok ora ngomong dhisik yen saiki Kakang ngaso. Ngertia ngene dakjupukake iwake!” Wangsulane Mpu Supa. Sateruse kuwi Kanjeng Sunan Kalijaga mlebu langgar nindakake sholat Dhuhur.
"Sanalika Mpu Supa banjur njegur luru iwak kasenengane Kanjeng Sunan. Atine bungah banget yen bisa nuruti kepenginane sedulure sing wis misuwur ing tlatah Jawi dadi guru agama kang linuwih. Nanging bungahe mau luntur amarga sajrone jaring sing akeh iwake mau uga ana mayite si Jebeng. Ya Allah, apa dosane Si Jebeng nganti nasibe kaya ngene iki, sambate Mpu Supa sajrone kasusahane. Atine Mpu Supa krasa susah mbayangake yen Kanjeng Sunan nesu marang dheweke.
Pas tutuk omah, Mpu Supa nyritakake kadadeyan mau marang bojone sing lagi adang sega. "Nyai! Apa mungkin Si Jebeng kecemplung tambak kamangka dheweke ora bisa nglangi. Saiki, mayite Si Jebeng dakturokake ing kamarku. Eling lho, aja kandha-kandha marang Kanjeng Sunan. Nyai Supa kanthi susah nglakoni prentahe bojone iku. Sawise panganan mau wis disiapake, Mpu Supa minarakake Kanjeng Sunan. Sanalika Mpu Supa crita ngalor ngidul supaya Kanjeng Kunan kelalen niate kapethuk Si Jebeng. Nanging Sunan nakokake Si Jebeng sahingga Mpu Supa nyritakake perkara sabenere.
Wektu iku Sunan lagi mangan brutu sing dadi lawuh paling enak. Critane Kanjeng Sunan mandheg saka mangane banjur ngomong. "Ki Mpu kok ora crita sing sabenere wiwit mau karo aku, mbok menawa kuwi wis takdire Si Jebeng. Mula iku aku pesen karo anak putuku sing saumuran karo Jebeng supaya ora mangan brutu sing marai gela.
"Ngapunten Kakang Sunan, aku kepeksa tumindak kaya mangkene amarga hormatku marang Kanjeng Sunan supaya ora nguciwakake Panjengan. Nanging kuwi kabeh wis takdire sing Maha Kuwasa.Ya wis, kanthi ijin sing MahaK pitik mau dakuripke supaya dadi seksi kedadean mau sing nggawe sedhih awake dhewe. Banjur pitik sing dipangan mau ilang lan dumadakan metu pitik cilik sing ora duwe buntut. Kadadeyan mau ndadekake Mpu Supa gumun. Banjur Kanjeng Sunan ngomong, "Wis, Mpu! saiki kita reksa mayate si Jebeng supaya jembar alam kubure. Sabubare ngubur mayite Jebeng sing isih bocah iku, Sunan Kalijaga pamitan arep lunga menyang pondhoke.
Ki Supa lan bojone janji bakal ngamalake amanate Kanjeng Sunan satemene. Amanate yaiku supaya njaga anak-anak kang dadi peneruse.
Nganti saiki isih kelaku ing masyarakat Jawa sing ngrawehi bocah-bocah mangan brutu. Jarene yen dilanggar bakal ana kedadeyan sing nguciwakake utawa ndadekake wong sing mangan brutu dadi gela. Pitik tukung uga dianggep duwe tuwah lan didadekake sesaji tolak bala ing masyarakat Jawi.
Wanci semene uga akeh sing percaya yen mangan brutu iwak, utamane iwak pitik Jawa bisa ndadekake lalinan. Uga ana sing kandha sing nyebabake lalinan iku amarga panggonane brutu ana ing mburi cedhak buntut.
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Saturday, January 2, 2010
BULUS SUMBER
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Ing kabupaten Kudus ana desa kang nduweni jeneng Sumber, sing neng desa kuwi ana salah sijine sumber seng akeh dinggoni para bulus. Angger pas wulan Syawal, akeh wong-wong kang padha mara ing panggonan kang dikramatke iku. Karo nggawa kupat lan lepet kanggo dipangan lan kanggo dinggo sesajen.
Kacarita biyen ing sawijining dina, Sunan Muria arep nekani patemon wali sanga ing tlatah Pati kanggo ngrebug syiar Islam. Ing pangumbaran sing ditutake para santrine kang dipilih mungguh setiyane marang Sunan Muria. Pas wektu iku, pangumbaran ora kaya saiki sing wis kepenak dalane, biyen isih ngliwati alas-alas, sawah, rawa lan gunung. Pangumbaran dilaksanakake ora mung awan, nanging uga nganti bengi.
Ing sawah kang akeh wit-witane, Sunan Muria mandheg amarga krungu suwara krubyak-krubyuk, yaiku suara banyu sing disebabake amarga kena obah untege barang. Sing sabenere suara iku saka jangkahane wong ing sawah kang ana banyune.
“Swara apa iku sing krubyak-krubyuk bengi-bengi kaya ngene?” pitakone Sunan Muria marang Santrine.
Krungu pitakone Sunan, banjur salah sijine Santri ngluru kedadean apa kang ana ing bengi iku. Banjur, Santri ngerti yen suara iku saka swara wong sing mlaku njabuti wineh pari kanggo ditandur esuke.
“Kanjeng Sunan, suwanten menika sangking tiyang ingkang njabuti bibit pantun, enjang-enjang mungkin badhe dipun tanem wonten sabin.”
“O, tak kira swara mau kuwi bulus,” jawabane sang Sunan.
Miturut crita, ngendhikane Sunan dadi nyata, wong-wong sing padha njabuti wineh pari iku pada maleh dadi bulus. Mangka wong-wong mau pada getun lan sedih nasibe kok daadi kaya ngono. Nanging , karo sapa deweke kandha ? wong-wong mau mung bisa angen-angen yen kedadean mau amarga sabdane dewata utawa wong kang sakti.
“Mungkin awake dhewe dosa amarga isih kerja ing wektu bengi”, ngomonge salah sijine bulus karo nangis.
“Nanging sapa sing nglarang kanggo kerja ing wektu bengi?” omonge sing liya.
“Sapa ngerti Dewi Sri ora lila yen parine dijabuti bengi-bengi?” bantahe bulus liyane.
“Ora mungkin, wong Dewi Sri mesthi entuk sesajen angger dhewe panen kok, Dewi Sri mesthi uga melu susah ngerti nasibe awake dhewesing kaya mangkene.”
“Wis-wis, dhewe pasrah wae marang Sing Kuwasa, mungkin pancen wis takdire,” omonge bulus sijine maneh sing krasa tanggung jawab merga kedadean iki. Pancen dheweke sing ngajak sedulure njabuti pari bengi iku.
Ora wektu suwe kedadean mau wis dadi omongane wong akeh amarga kelangan wargane. Banjur, warga padha nggoleki mrana-mrene sahingga ngerti yen kedadean mau amarga sabdane Sunan Muria. Pawarta iku akhire krungu nganti tekan kaum bulus kang ngluru panggonan kang aman. Ing dina sawise bulus mau weruh pawarta yen Sunan Muria bakal bali saka Pati. Kamangka bulus mau nduwe niat bakal tobat lan njaluk ngapura marang Sunan Muria supaya bisa mbalik maneh dadi manungsa.
Kanthi sabar bulus-bulus mau ngenteni liwate Sunan Muria ing jero banyu. Saben ana wong sing liwat bulus-bulus mau padha kroyokan ndelok sapa sing liwat. Nanging nganti suwe sing dienteni durung ngetok.
Nalika Sunan Muria liwat ing panggonan sing dienggo ndhelik, bulus-bulus mau padha ngetok lan ngomong, “Kanjeng Sunan, kula nyuwun pangapunten, ugi suwunaken marang Gusti Allah supados kula dipun dadosaken manungsa malih?”
Kanjeng Sunan sedhih amarga ngerti kedadean kuwi. Nanging, Sunan Muria ngendika, ”Kerabatku, aku ya melu prihatin amarga kadadean iki, naging iki kabeh wis dadi takdire Gusti Allah. Mula, tampanana kanthi ikhlas lan tawakkal marang sing Kuwasa”.
“Kanjeng Sunan, menawi menika dados takdiripun allah lajeng pripun kita bade angsal panguripan?”.
Sunan uga tambah sedhih nalika krungu critane bulus mau. Banjur Sunan tafakkur sedhela, lan nuncepake tongkate ing jero lemah. Pas wektu Sunan njabut tongkate mau, mancur banyu kang bening banget. Ing wektu sedelok panggonan mau dadi kolam utawa sendhang.
“Rungakna ya bulus, panggonan iki wis dadi sumber sing abadi lan besok bakal dadi desa sing rame lan dadi desa sumber. Sabara neng kene merga pakanan apa wae sing mbok karepke bakal teka dewe.”
Banjur Sunan sak rombongane lunga saka panggonan mau sahingga bulus-bulus mau ngucapke matur nuwun marang Kanjeng Sunan. Nganti saiki desa sumber mau dadi rame lan sendhang mau dikramatke marang wong-wong ing tlatah kono.
Kacarita biyen ing sawijining dina, Sunan Muria arep nekani patemon wali sanga ing tlatah Pati kanggo ngrebug syiar Islam. Ing pangumbaran sing ditutake para santrine kang dipilih mungguh setiyane marang Sunan Muria. Pas wektu iku, pangumbaran ora kaya saiki sing wis kepenak dalane, biyen isih ngliwati alas-alas, sawah, rawa lan gunung. Pangumbaran dilaksanakake ora mung awan, nanging uga nganti bengi.
Ing sawah kang akeh wit-witane, Sunan Muria mandheg amarga krungu suwara krubyak-krubyuk, yaiku suara banyu sing disebabake amarga kena obah untege barang. Sing sabenere suara iku saka jangkahane wong ing sawah kang ana banyune.
“Swara apa iku sing krubyak-krubyuk bengi-bengi kaya ngene?” pitakone Sunan Muria marang Santrine.
Krungu pitakone Sunan, banjur salah sijine Santri ngluru kedadean apa kang ana ing bengi iku. Banjur, Santri ngerti yen suara iku saka swara wong sing mlaku njabuti wineh pari kanggo ditandur esuke.
“Kanjeng Sunan, suwanten menika sangking tiyang ingkang njabuti bibit pantun, enjang-enjang mungkin badhe dipun tanem wonten sabin.”
“O, tak kira swara mau kuwi bulus,” jawabane sang Sunan.
Miturut crita, ngendhikane Sunan dadi nyata, wong-wong sing padha njabuti wineh pari iku pada maleh dadi bulus. Mangka wong-wong mau pada getun lan sedih nasibe kok daadi kaya ngono. Nanging , karo sapa deweke kandha ? wong-wong mau mung bisa angen-angen yen kedadean mau amarga sabdane dewata utawa wong kang sakti.
“Mungkin awake dhewe dosa amarga isih kerja ing wektu bengi”, ngomonge salah sijine bulus karo nangis.
“Nanging sapa sing nglarang kanggo kerja ing wektu bengi?” omonge sing liya.
“Sapa ngerti Dewi Sri ora lila yen parine dijabuti bengi-bengi?” bantahe bulus liyane.
“Ora mungkin, wong Dewi Sri mesthi entuk sesajen angger dhewe panen kok, Dewi Sri mesthi uga melu susah ngerti nasibe awake dhewesing kaya mangkene.”
“Wis-wis, dhewe pasrah wae marang Sing Kuwasa, mungkin pancen wis takdire,” omonge bulus sijine maneh sing krasa tanggung jawab merga kedadean iki. Pancen dheweke sing ngajak sedulure njabuti pari bengi iku.
Ora wektu suwe kedadean mau wis dadi omongane wong akeh amarga kelangan wargane. Banjur, warga padha nggoleki mrana-mrene sahingga ngerti yen kedadean mau amarga sabdane Sunan Muria. Pawarta iku akhire krungu nganti tekan kaum bulus kang ngluru panggonan kang aman. Ing dina sawise bulus mau weruh pawarta yen Sunan Muria bakal bali saka Pati. Kamangka bulus mau nduwe niat bakal tobat lan njaluk ngapura marang Sunan Muria supaya bisa mbalik maneh dadi manungsa.
Kanthi sabar bulus-bulus mau ngenteni liwate Sunan Muria ing jero banyu. Saben ana wong sing liwat bulus-bulus mau padha kroyokan ndelok sapa sing liwat. Nanging nganti suwe sing dienteni durung ngetok.
Nalika Sunan Muria liwat ing panggonan sing dienggo ndhelik, bulus-bulus mau padha ngetok lan ngomong, “Kanjeng Sunan, kula nyuwun pangapunten, ugi suwunaken marang Gusti Allah supados kula dipun dadosaken manungsa malih?”
Kanjeng Sunan sedhih amarga ngerti kedadean kuwi. Nanging, Sunan Muria ngendika, ”Kerabatku, aku ya melu prihatin amarga kadadean iki, naging iki kabeh wis dadi takdire Gusti Allah. Mula, tampanana kanthi ikhlas lan tawakkal marang sing Kuwasa”.
“Kanjeng Sunan, menawi menika dados takdiripun allah lajeng pripun kita bade angsal panguripan?”.
Sunan uga tambah sedhih nalika krungu critane bulus mau. Banjur Sunan tafakkur sedhela, lan nuncepake tongkate ing jero lemah. Pas wektu Sunan njabut tongkate mau, mancur banyu kang bening banget. Ing wektu sedelok panggonan mau dadi kolam utawa sendhang.
“Rungakna ya bulus, panggonan iki wis dadi sumber sing abadi lan besok bakal dadi desa sing rame lan dadi desa sumber. Sabara neng kene merga pakanan apa wae sing mbok karepke bakal teka dewe.”
Banjur Sunan sak rombongane lunga saka panggonan mau sahingga bulus-bulus mau ngucapke matur nuwun marang Kanjeng Sunan. Nganti saiki desa sumber mau dadi rame lan sendhang mau dikramatke marang wong-wong ing tlatah kono.
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Badar
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Ana ing dhaerah Undaan kabupaten Kudus, ana bocah sing jenenge Badar. Badar kuwi bocah yatim. Nalika isih umur nem taun dheweke wis ditinggal mati bapake, sahingga dheweke manggon ing dhaerah Undaan karo ibune.
Sakwise ditinggal bapake, Badar uripe rada susah. Yen arep mangan wae dheweke kudu luru kayu ing alas dhisik. Biyasane esuk-esuk wis mangkat nggolek kayu ing alas lan awane dheweke nggawa bongkokan kayu.
Nalika umure 15 taun, dheweke kepingin ngaji menyang Mbah Hasyim kang manggon ing dhaerah bareng kabupaten kudus. Dheweke banjur pamit karo ibune.
Kowe mengko yen ngaji kudu bekti marang gurumu. Aja nganti mbantah apa printahe.”
sawise ketemu karo Mbah Hasyim terus dheweke ngaji lan ngabekti. Apa kang dadi kekarepane gurune mesthi di lakoni kanthi taat. Biyasane dheweke dikon luru kayu ing alas. Sawiji dina Badar lara, sehingga dheweke ora metu saka kamare. Mbah Hasyim bingung, amarga kayune ing pawon wis kentekan. “Sidik! Mreneya.” Salah sijin santrine Mbah Hasyim di celok Mbah Hasyim.” Badar saiki kandhani kon luru kayu ing alas, merga kayune Mak Nyaimu ing pawon wis entek.” Banjur Sidik lunga nggoleki Badar.
Sawise ketemu Badar, Sidik ngomong yen kayune Mbah Hasyim wis entek. Badar kon luru kayu ing alas. Amarga Badar lagi lara, dheweke ora bisa luru kayu lan njaluk tulung sidik kon nglurakna kayu Mbah Hasyim ing alas.
Sawise dirasa ngelmune cukup ngaji karo Mbah Hasyim. Mbah Hasyim pesen karo Badar “Yen kepingin ngaji, merguruwa karo Mbah Asari!”
Sawise pamitan karo Mbah Hasyim. Badar banjur mangkat menyang panggonane Mbah Asari. Panggonane mbah Asari iku ana ing Jombang, lan Mbah Hasyim ana ing dhaerah Kudus.
Ana ing dalan, Badar di cegad karo rampok. Rampok mau ngrampas gawanane Badar. Badar ora meneng wae, dheweke ngrebut gembolane dhewe. Ora trima rampasane di rebut, rampok mau banjur nyerang Badar, nanging sak durunge kena awake Badar, jurus lembu sekilan wis dicakke dening Badar sahingga para rampok padha mlayu karpe dhewe. Perang mau ora nganti suwe. Satemene, dheweke uga nduweni ajian Naga Ngamuk, sing dipelajari saking Mbah Hasyim, nanging dheweke isih wedi nggunakake ajian mau, sebape bisa-bisa rampok mau malah padha mati kabeh, saking ampuhe ajian iku.
Pancen sawise Badar nrima ajian naga ngamuk, dheweke nduweni tandha naga ing dhadhane.
Sawise tekan jombang, dheweke langsung merguru karo Mbah Asari. Badar dikenal wong sing sregep ngaji lan cerdas pikirane. Mulane dheweke disenengi Mbah Asari.
Sakwise dianggep cukup karo mbahasari, dheweke banjur dikongkon ngecakkake ngelmune ing dhaerahe dhewe. Badar banjur pamit karo gurune saperlu mulih ing dhaerah lahire mbiyen.
Nalika wus tekan Undaan. Dheweke luru ibune kang wus ditingga suwe. Ibune seneng banget weruh anake mulih maneh saka luru ngelmu. Wektu kuwi ngepasi ing dhaerah Undaan wayah rampok.
“Badar kowe iku wis kewajiban ngecakna ngelmumu ana ing dhaerah kene, lan mbantu dhaerah kene, saka rampok kang nganiyaya wong-wong Undaan!” Ibune kandha karo anake. “wis semestine dadi kwajibanku njaga lan mbantu dhaerahku Bu.”.
Sakwuse iku, dheweke ngedegna kumpulan wong nom-nom dhaerah Undaan, saperlu mbrantas para rampok. Wektu kuwi akeh wong nom sing setuju ngedegna keamanan ing dhaerah kono supaya tentrem.
Para nom-noman keamanan sepakat, yen Badar dadi kepala keamanan dhaerah kono.
Saka sethithik rampok ma bisa di brantas. Dhaerah ndaan saiki wis dadi dhaerah kang ayem, tentrem amarga ora ana rampok.
Sawijining dina ana mantan kepala rampok kang gela amarga sawise dhaerah kuwi ana keamanane kang dipimpin dening Badar, dhaerah kuwi aman-aman wae. Meneh-meneh mantan ketua rampok mau gela, amarga wektu dheweke ngrampok, digagalna keamanan kang dipimpin dening Badar. Mulane dheweke nyusun sisat kanggo ngrampok maneh ing dhaerah kuwi.
Sawiji dina ketua rampok mau ngrampok ing dhaerah kuwi, dheweke nglawan sapa wae sing ngala-ngalangi niyate. Warga kang dsane lagi kerampokan terus kandha Badar.
“kang badar! Desaku saiki ana rampok.”.
“kowe saka desa ngendi?”
“saka desa sambung”.
“aku lan prajuritku sedhela maneh tekan sambunhg.”
Sak tekane badar lan prajurite ing desa sambung, para rampok ana kang mlayu karpe dhewe lan ana uga kang nglawan prajurit undaan. Ketua rampok langsung nyabetna pedhange ing sirahe badar, nanging badar indha lanmencolot karo nendhang sirahe ketua mau. Sak nalika, langsung am,bruk lan ora nduwe daya apa-apa sahingga bisa dicekel lan dihukum. Semono uga para rampok liyane bisa dilumpuhna prajurit undaan. Sarana saking kuwate prajurit kemanan. Rampok mau bisa dikalahake..
Sak wise dhaerah Undaan aman lan tentrem saking rampok, Badar banjur dinikahake karo salah sawijine kepala desa ing dhaerah Undaan. Amarga jasane ngamanake dhaerah Undaan saka rampok deweke dingkat dadi ketuane dhaerah kuwi. Badar lan ibune saiki urip mulya jalaran uripe dibiayai wong-wong Undaan kang sepakat aweh hadiah saben sewulan sepisan.
Sakwise ditinggal bapake, Badar uripe rada susah. Yen arep mangan wae dheweke kudu luru kayu ing alas dhisik. Biyasane esuk-esuk wis mangkat nggolek kayu ing alas lan awane dheweke nggawa bongkokan kayu.
Nalika umure 15 taun, dheweke kepingin ngaji menyang Mbah Hasyim kang manggon ing dhaerah bareng kabupaten kudus. Dheweke banjur pamit karo ibune.
Kowe mengko yen ngaji kudu bekti marang gurumu. Aja nganti mbantah apa printahe.”
sawise ketemu karo Mbah Hasyim terus dheweke ngaji lan ngabekti. Apa kang dadi kekarepane gurune mesthi di lakoni kanthi taat. Biyasane dheweke dikon luru kayu ing alas. Sawiji dina Badar lara, sehingga dheweke ora metu saka kamare. Mbah Hasyim bingung, amarga kayune ing pawon wis kentekan. “Sidik! Mreneya.” Salah sijin santrine Mbah Hasyim di celok Mbah Hasyim.” Badar saiki kandhani kon luru kayu ing alas, merga kayune Mak Nyaimu ing pawon wis entek.” Banjur Sidik lunga nggoleki Badar.
Sawise ketemu Badar, Sidik ngomong yen kayune Mbah Hasyim wis entek. Badar kon luru kayu ing alas. Amarga Badar lagi lara, dheweke ora bisa luru kayu lan njaluk tulung sidik kon nglurakna kayu Mbah Hasyim ing alas.
Sawise dirasa ngelmune cukup ngaji karo Mbah Hasyim. Mbah Hasyim pesen karo Badar “Yen kepingin ngaji, merguruwa karo Mbah Asari!”
Sawise pamitan karo Mbah Hasyim. Badar banjur mangkat menyang panggonane Mbah Asari. Panggonane mbah Asari iku ana ing Jombang, lan Mbah Hasyim ana ing dhaerah Kudus.
Ana ing dalan, Badar di cegad karo rampok. Rampok mau ngrampas gawanane Badar. Badar ora meneng wae, dheweke ngrebut gembolane dhewe. Ora trima rampasane di rebut, rampok mau banjur nyerang Badar, nanging sak durunge kena awake Badar, jurus lembu sekilan wis dicakke dening Badar sahingga para rampok padha mlayu karpe dhewe. Perang mau ora nganti suwe. Satemene, dheweke uga nduweni ajian Naga Ngamuk, sing dipelajari saking Mbah Hasyim, nanging dheweke isih wedi nggunakake ajian mau, sebape bisa-bisa rampok mau malah padha mati kabeh, saking ampuhe ajian iku.
Pancen sawise Badar nrima ajian naga ngamuk, dheweke nduweni tandha naga ing dhadhane.
Sawise tekan jombang, dheweke langsung merguru karo Mbah Asari. Badar dikenal wong sing sregep ngaji lan cerdas pikirane. Mulane dheweke disenengi Mbah Asari.
Sakwise dianggep cukup karo mbahasari, dheweke banjur dikongkon ngecakkake ngelmune ing dhaerahe dhewe. Badar banjur pamit karo gurune saperlu mulih ing dhaerah lahire mbiyen.
Nalika wus tekan Undaan. Dheweke luru ibune kang wus ditingga suwe. Ibune seneng banget weruh anake mulih maneh saka luru ngelmu. Wektu kuwi ngepasi ing dhaerah Undaan wayah rampok.
“Badar kowe iku wis kewajiban ngecakna ngelmumu ana ing dhaerah kene, lan mbantu dhaerah kene, saka rampok kang nganiyaya wong-wong Undaan!” Ibune kandha karo anake. “wis semestine dadi kwajibanku njaga lan mbantu dhaerahku Bu.”.
Sakwuse iku, dheweke ngedegna kumpulan wong nom-nom dhaerah Undaan, saperlu mbrantas para rampok. Wektu kuwi akeh wong nom sing setuju ngedegna keamanan ing dhaerah kono supaya tentrem.
Para nom-noman keamanan sepakat, yen Badar dadi kepala keamanan dhaerah kono.
Saka sethithik rampok ma bisa di brantas. Dhaerah ndaan saiki wis dadi dhaerah kang ayem, tentrem amarga ora ana rampok.
Sawijining dina ana mantan kepala rampok kang gela amarga sawise dhaerah kuwi ana keamanane kang dipimpin dening Badar, dhaerah kuwi aman-aman wae. Meneh-meneh mantan ketua rampok mau gela, amarga wektu dheweke ngrampok, digagalna keamanan kang dipimpin dening Badar. Mulane dheweke nyusun sisat kanggo ngrampok maneh ing dhaerah kuwi.
Sawiji dina ketua rampok mau ngrampok ing dhaerah kuwi, dheweke nglawan sapa wae sing ngala-ngalangi niyate. Warga kang dsane lagi kerampokan terus kandha Badar.
“kang badar! Desaku saiki ana rampok.”.
“kowe saka desa ngendi?”
“saka desa sambung”.
“aku lan prajuritku sedhela maneh tekan sambunhg.”
Sak tekane badar lan prajurite ing desa sambung, para rampok ana kang mlayu karpe dhewe lan ana uga kang nglawan prajurit undaan. Ketua rampok langsung nyabetna pedhange ing sirahe badar, nanging badar indha lanmencolot karo nendhang sirahe ketua mau. Sak nalika, langsung am,bruk lan ora nduwe daya apa-apa sahingga bisa dicekel lan dihukum. Semono uga para rampok liyane bisa dilumpuhna prajurit undaan. Sarana saking kuwate prajurit kemanan. Rampok mau bisa dikalahake..
Sak wise dhaerah Undaan aman lan tentrem saking rampok, Badar banjur dinikahake karo salah sawijine kepala desa ing dhaerah Undaan. Amarga jasane ngamanake dhaerah Undaan saka rampok deweke dingkat dadi ketuane dhaerah kuwi. Badar lan ibune saiki urip mulya jalaran uripe dibiayai wong-wong Undaan kang sepakat aweh hadiah saben sewulan sepisan.
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Thursday, June 5, 2008
GEDHANG BECICI
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
GEDHANG BECICI
ORA ENTUK DI PANGAN
Putri Narayana yaiku istri Sunan Muria kang lagi meteng. Putri Narayana pengen mangan daging kijang. Sunan Muria seneng amerga puteri Narayana lagi meteng, nanging Sunan Muria bingung piye carane golek daging kijang,
Banjur Sunan Muria lan para santrine lunga marang hutan nggolek kijang, nanging ing tengah perjalanan Sunan Muria lan santrine ketemu karo wong tuwa lanang sing lagi nggolek kayu bakar, banjur pak tuwa ngandhani Sunan Muria yen hutan niki wanten sing nduweni yaiku Ki Lokajaya. Banjur Sunan Muria lan pak tuwa mau lunga neng guo arep nemoni Ki Lokajaya, nanging sakwisi tekan neng gua jebule neng gua orak ana sapa-sapa. Banjur Sunan Muria semedi neng njero guo lan njaluk patunjuk karo sing gawe urip.
Orak suwe panjaluke Sunan Muria di ijabahi. Sunan Muria lan para santrine banjur bali marang pesantren karo nggawa kijang. Tekan pesantren, putri Narayana saneng banget weruh Sunan Muria lan para santrine bali karo nggawa kijang. Sahingga ndadikake putri Narayana kepengen cepet-cepet mangan daging kijang.
Banjur Sunan Muria ngengken santrine njaluk geni neng omahe pak tuwa kang sakti. Santrine bali songko omahe pak tuwa orak nggawa geni malah nggawa gedhang becici, sahingga ndanekake Sunan Muria nesu, banjur gedhang becici mau di banting neng lemah, nanging orak suwe soko banthingane mau metu geni soko gedhang becici. Banjur geni kuwi akhire di enggo masak daging kijang.
Sakwise acara mangan-mangan daging kijang mau, banjur Sunan Muria ngendhikan karo kabeh santrine “elingo para santri lan anak putuku, aja nganti mangan gedhang becici, amarga gedhang becici rasane orak enak. Ben wae gedhang kuwi nduweni kodrate dewe.”
Banjur Sunan Muria lunga neng gua arep nemoni Begawan Lokajaya arep ngaturake maturnuwun marang Begawan Lakojaya, nanging Sunan Muria orak ketemu Begawan Lakojaya, amarga Begawan Lakojaya wis Moksa. Sahingga orak ana wong kang ngerti neng endhi kuburane. Kanggo ngaturaken maturnuwun, Sunan Muria nancepakake tongkat ing bekas pertapaan Begawan Lokajaya. Kelak tongkat kuwi bisa urip dadi suket pring sing kabeh wong orak bisa nggunakake,. Tongkat kuwi dadi cungkup (pelindung) kuburan kang di percaya masyarakat dadi kuburane Begawan Lokajaya.
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
LEGENDA
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Asal Usul Kutha Kudus
Kutha Kudus dadi Pnggonan pamerentah Kabupaten Daerah Tingkat II Kudus ing Propinsi Jawa Tengah, neng jaman niyen ana desa cilik sing dikuwasani Kerajaan Majapait. Nanging padunungane ora wigah banget, kejaba salah sawijine ana panggonan kang dadi utamane lalu lintas ekonomi saka pelabuhan Jepara marang pedalaman Majapait lan sebalike.
Minurut critane, ana desa cilik sing dienggoni pedagang Cina Sun Ging jenenge. Ora naming dedagangan, Sun Ging uga pinter ngukir saengga omahe kebak karo ukiran. Suwe-suwe katrampilan sing mangkono kuwi nganthi kasebar neng Istana Majapait saengga Sun Ging dikongkon ngukir pajangan sing ana keratin. Banjur gaweane kuwi dirampungake kanthi apik, ditakoni Sun Ging neng Raja :
“ Kowe arep njaluk apa saka Majapait ?
“ Nyuwun sewu Paduka, kula kapingi lemah ing kang kula panggoni sakmenika saget kula tanemi aneka werni woh-wohan” .
“ Kenapa kowe malah njaluk kaya kuwi, ora malah emas utawa permata utawa prameswari Majapait sing ayu ? “ Pitakone Raja.
“ Lemah kemawon Paduka, sampun cekap, lemah menika saget dados emas lan permata “
“ Yen mengko kowe ora bias bali neng panggonan leluh umur, apa kowe arep ngabdi neng Majapait ? tembunge Raja karo muji kasetiaane Sun Ging.
“ Menawi dikeparengake, kula purun kemawon Paduka “ wangsulane Sun Ging.
Sawise nrima paweweh saka Raja, karo ati kang seneng dheweke njaluk supaya bisa bali neng ndesane lan bisa ngadhekake paguron ukir. Panjalukane Sun Ging dikabulake Sang Raja, saengga akeh wong sing sinau ngukir. Pungkasan, desa kuwi dadi desa Sunggingan, kajaba asale saka Sun Ging, yen panambungan artine panggonan. Dadine, Sunggingan artine panggonane kaluwarga Sun Ging.
Nanging, ana crita liyane yen Sunggingan kuwi panggonan wong-wong sing nyungging artine nglukis lan ngukir. Neng critane disebutake yen Sunggingan kuwi duweke The Ling Sing, yakuwi pedagang Cina sing biyene jenenge Sun Ging.
Ekonomi desa Sunggingan teru bae bisa mekar sanajan pamerintahan kerajaan Majapait neng Jatim ora ana kabare. Kuwi kabeh dadi perhatiane Raden Patah sing wis bisa ngadekake Kerajaan Islam Demak, bintoro neng Demak sing ora adoh saka desa kuwi.
“ Desa Sunggingan kuwi kutha sing gedhe lan penting cedhake Jepara, sing wis bisa ngembang dadi pelabuhan. Saengga gage prelu diislamke supaya entuk dukungan saka Demak Bintoro, pikire Raden Patah.
Ora suwe banjur diprentahake karo Syekh Ja’far Sodiq, kyai gedhe saka Persia, kanggo ngislamake Sunggingan.
Krungu prentah sing kaya mangkono kuwi Syekh Ja’far Sodiq lunga ning Demak Bintoro marang desa Sunggingan karo santri-santrine. Satibane neng kana ana wawangunanlawang gerbang Kerajaan Majapait sing wis ora diplihara. Kuwi malah dadi, ngei ilham Syekh Ja’far Sodiq kanggo narik simpati masyarakat sing isih nganut agama Hindu.
Awale gerbang utawa gapura kuwi Syekh Ja’far Sodiq ngundhang masyarakat sing ngrungokake ajaran anyar yakuwi Islam. Carane yakuwi nyakralake kewan sapi lanang sing gedhe cedhak gerbang kuwi. Masyarakat dadi kepingin ndhelok kewan kuwi sing dianggep kewan sacral agam Hindu. Saengga yen masyarakat lagi ndhelok digunakan Syekh Ja’far kanggo khotbah agam Islam. Awit ketlatenane Syekh Ja’far, desa Sunggingan dadi nganut agama Islam lan gelare Kyai Telingsing saengga Syekh Ja’far diparabi Sunan Kudus.
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
LEGENDA DESA LORAM
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Salah sijine gapura sugeng rawuh saka tatanan watu lan bata sing wernane abang enom. Lan sing ditata kaya bangunan omah adhat kutha kretek. Uga cet sing awit luntur katon ngadeg jejeg ana ing pinggir dalan mlebu pinuju desa Loram kulon, Kecamatan Jati, Kudus, Jawa Tengah.
Ana salah sijine perangan bangunan sing dhuwure rong meter kuwi, kasebut tulisan “ Anda Masuk Desa Loram “ sing ditulis karo huruf gedhe lan wernane peteng kontras banget karo latar belakange sing abng enom mau. Tanpa maca, wong-wong sing ngliwati dhaerah home industry awit saka tas nganti tekstil, apa maneh sing manggin ana ing jerone kuwi bakal weruh yen dhaerah kuwi wis mlebu Loram.
Miturut perangan-perangan literatur sing awit nguning amerga umure sing wis tuwa, sing kepojok karo pirang-pirang perpustakaan sing ana ing kudus, jenenge kuwi kanyatan nduweni crita sing unik. Durung meneh babagan sejarahe sing diperkoleh saka Dinas Pariwisata lan Kebudayaan Kudus, liwat kebahasaan, kesenian, lan nilai tradisional (KKNT).
Nalika dirunut saka sumber-sumber pancarita, contone saka sepenuh desa, jeneng Loram dikira ana sangkut paute karo wit sing jenenge Lo, sing dhisik kerep dianggo tapa para panguasa kerajaan Majapahit sing pungkasan, Prabu Brawijaya. Nalika dheweke ngembara lan semedi ing sawijining panggonan. Ing panggonan kuwi, atusan tun sing wis kepungkur, wong ngerti wit Lo kuwi saya mundhak gedhe kaya raksesa, lan isih ngadeg jejeg. Sank sadulur ing desa kuwi ngerti bab ngono kuwi mau ana sing ngram-rami. Banjur diarani Lo lan Ram, sahengga dhaerah kuwi dikenal dadi Loram.
Ana salah sijine perangan bangunan sing dhuwure rong meter kuwi, kasebut tulisan “ Anda Masuk Desa Loram “ sing ditulis karo huruf gedhe lan wernane peteng kontras banget karo latar belakange sing abng enom mau. Tanpa maca, wong-wong sing ngliwati dhaerah home industry awit saka tas nganti tekstil, apa maneh sing manggin ana ing jerone kuwi bakal weruh yen dhaerah kuwi wis mlebu Loram.
Miturut perangan-perangan literatur sing awit nguning amerga umure sing wis tuwa, sing kepojok karo pirang-pirang perpustakaan sing ana ing kudus, jenenge kuwi kanyatan nduweni crita sing unik. Durung meneh babagan sejarahe sing diperkoleh saka Dinas Pariwisata lan Kebudayaan Kudus, liwat kebahasaan, kesenian, lan nilai tradisional (KKNT).
Nalika dirunut saka sumber-sumber pancarita, contone saka sepenuh desa, jeneng Loram dikira ana sangkut paute karo wit sing jenenge Lo, sing dhisik kerep dianggo tapa para panguasa kerajaan Majapahit sing pungkasan, Prabu Brawijaya. Nalika dheweke ngembara lan semedi ing sawijining panggonan. Ing panggonan kuwi, atusan tun sing wis kepungkur, wong ngerti wit Lo kuwi saya mundhak gedhe kaya raksesa, lan isih ngadeg jejeg. Sank sadulur ing desa kuwi ngerti bab ngono kuwi mau ana sing ngram-rami. Banjur diarani Lo lan Ram, sahengga dhaerah kuwi dikenal dadi Loram.
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
BATU GAJAH
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Ki Ageng Kedungsari adalah warga terpandang di daerah Gebog yang sekarang berada diwilayah kabupaten Kudus. Ia piun berbahagia dengan seorang anak lelakinya yang tampan. Setelah menyaksikan anaknya yang dewasa berniatlah Ki Ageng menikahkannya. Akan tetapi anaknya mengaku belum memiliki pilihan hati. Oleh karena itu Ki Ageng Kedungsari mencarikan seorang gadis yang kelak pantaas mendampingi anaknya. Beberapa waktu kemudian Ki Ageng mendapat kabar bahwa Ki Ageng Rajekwesi di daerah Jepara memiliki seorang gadis yang cantik jelita.
Rencana kunjungan dan melamar ke Jepara segera di persiapkan bersama seluruh kerabat yang semuanya adalah orang terpandang. Dalam lubuk hati Ki Ageng Kedungsari, bersemilah harapan yang indah karena merasa dirinya orang yang kaya dan terhormat.
“Berangkatlah dengan segala kewibawaan agar tidak dipermalukan orang,” ujar Ki Ageng Kedungsari kepada sanak kerabtnya yang sudah berkemas melaksanakan tugas melamar. Tentu saja ucapan itu disambut dengan senyum kebanggaan.
“Percayalah kami akan menjadi utusan yang terbaik dari Kedungsari. Siapa lagi yang belum mendengar kewibawaan Ki Ageng? Bodohlah orang yang menolak lamarannya.” Ucapan itu muncul dari seorang pendekar yang akan bertugas melindungi segenap rombongan dari kejhatan selama perjalanan.
Sambutan Ki Ageng Rajekwesi di Jepara terhadap utusan Ki Ageng Kedungsari sangat menyenangkan jamuan makanan dan minuman terus mengalir diiringi tarian dan gamelan yang meriah sehigga cepat hilanglah segala keletihan yang telah menempuh perjalanan yang jauh.
Setelah beramah tamah secukupnya maka disampaikanlah kehendak Ki Ageng Kedungsari untuk melamar putri Ki Ageng Rajekweai bagi anak laki-lakinya yang tunggal. Dikatakan pula bahwa keinginan apapun dari gadis itu akan terpenuhi dengan sebaik-baiknya.
Mendengar lamaran itu tersenyumalah Ki Ageng Rajerkwesi kemudian ia berkata dengan lembutnya “ ki sanak, terima kasih atas pilihan Ki Ageng Kedungsari terhadap putri kami yang masih bocah. Tetapi ketahuilah bahwa sesungguhnya sudah banyak orang yang melamarnya,. Namun sampai saat ini putriku sendiri belum bersedia menetapkan pilihannya. Yang kudengar dia sanggup dilamar siapapun jika mas kawinnya seekor gajah. Nah sudilah Ki sanak menyampaikan kepada Ki Ageng Kedungsari.
Kalimat itu diterima oleh ketua rombongan dengan senyuman lega karena teringatlah pada seekor gajah kesayangan Ki Ageng Kedungsari. Kemudian bergegaslah mereka berpamitan kembali ke Kudus.
Konon Ki Ageng Kedungsari sudah menunggu-nunggu hasi utusannya dengan harapan yang indah. Akan tetapi, terkejutlah hatinya mendengar persyaratan mas kawin seekor gajah. Lama dia menimbang dan akhirnya memutuskan hendak mengabulkan permintaan calon menantunya. Jadi kasih sayangnya terhadap anak dapat mengalahkan kesenangannya sendiri. Kemudian tersiarlah kabar dari mulut ke mulut penduduk tentang lamaran Ki Ageng Kedungsari yang telah merelakan seekor gajah kesayangannya sebagi mas kawin. Kabar itupun terdengar oleh Ki Ageng Menawan yang merasa iri hatinya membayangkan keberhasilan Ki Ageng Kedungsari. Dalam hatinya tumbuh niat yang jahat hendak menggaglkan rencana itu bahkan ingin merampas gajah Ki Ageng Kedungsari untuk dirinya sendiri. Pikirnya” kalau aku memiliki gajah itu pastilah menjadi orang terpandang. Dan sekaranglah saatnya yang tepat.”
Begegaslah orang itu bersekongkol dengan sahabatnya yang terkenakl dengan sebutan Ki Watu Gede. Dengan semangat yang berkobar-kobar berujarlah dia kepada sahabatnya.
“Kelak utusan Ki Ageng Kedungsari pastilah melewati daerahmu, membawa harta benda yang mahal-mahal dan menuntun seekor gajah untuk mas kawin Putri Rajekwesi. Jangan sia-siakan kesempatan itu, dan rampasannya dibagi dua. Ki Watu Gede boleh memiliki seluruh harta benda sedangkan aku hanya ingin memiliki gajahnya. Setuju, bukan?”
Mendengar tawaran itu tertawalah Ki Watu Gede sambil berjanji hendak bekerja sama dengan sebaik-baiknya. Namun didalam hati tebit juga keinginannya untuk memikiki sendiri gajah itu agar kelak menjadi orang terpandang.
Tidak lama kemudian rombongan dari Kedungsari telah memasuki wilayah kekuasaan Ki Watu Gede. Merejka baru menempuh setengah perjalanan untuk mencapai daerah Jepara. Seluruh anggota rombongan itu semakin meningkatkan kewapadaan karena sadar telah berada diluar wilayahnya sendiri. Mereka udah berpikir bahwa setiap saat bisa terjadi perampokan terhadap harta bendanya.
Ternyata musibah itu harus dihadapinya. Pada saat bermalam datanglah Ki Watu Gede dan Ki Menawan yang bermaksud merampas harta benda dan gajahnya. Tentu saja permintaan itu ditolak mentah-mentah sehingga terjadilah perkelahian yang seru selama berhari hari. Kedua pihak menguras kesaktiannya, jatuh bangun dan kalah menang silih berganti sehingga menjadi kabar yang tersiar luas dikalangan penduduk sampai terdengar oleh Ki Ageng Kedungsari.
Perkelahian semakin seru dengan datangnya Ki Ageng Kedungsari yang terbakat hatinya. Namun sampai sekian hari kemudian tak seorangpun yang terkalahkan. Akhirnya tercapailah perundingan untuk membagi gajah menjadi tiga bagian. Ki Menawan memiliki kepalanya Ki Ageng Kedungsari membawa gembung atau tubuhnya, dan Ki Watu Gede berhak atas pantat atau ekornya.
Dari peristiwa itu kelak berkembanglah kepercayaan bahwa keturunan Ki Menawan adalah orng yang pemberani, keturunan Ki Ageng Kedungsari ditakdirkan banyak rejekinya dan keturunan Ki Watu Gede dikodratkan selalu kesulitan mencari kehidupan yang layak.
Sekarang orangpun dapat menyakikan ketiga bagian gajah itu sebagai batu yang besar yaitu di desa Kedungsari dan desa Menawan di wilayah kecamatan Gebog kabupaten Kudus. Satu bagian lagi terdapat di desa Watu Gede , kecamatan Mayong, kabupaten Jepara
Rencana kunjungan dan melamar ke Jepara segera di persiapkan bersama seluruh kerabat yang semuanya adalah orang terpandang. Dalam lubuk hati Ki Ageng Kedungsari, bersemilah harapan yang indah karena merasa dirinya orang yang kaya dan terhormat.
“Berangkatlah dengan segala kewibawaan agar tidak dipermalukan orang,” ujar Ki Ageng Kedungsari kepada sanak kerabtnya yang sudah berkemas melaksanakan tugas melamar. Tentu saja ucapan itu disambut dengan senyum kebanggaan.
“Percayalah kami akan menjadi utusan yang terbaik dari Kedungsari. Siapa lagi yang belum mendengar kewibawaan Ki Ageng? Bodohlah orang yang menolak lamarannya.” Ucapan itu muncul dari seorang pendekar yang akan bertugas melindungi segenap rombongan dari kejhatan selama perjalanan.
Sambutan Ki Ageng Rajekwesi di Jepara terhadap utusan Ki Ageng Kedungsari sangat menyenangkan jamuan makanan dan minuman terus mengalir diiringi tarian dan gamelan yang meriah sehigga cepat hilanglah segala keletihan yang telah menempuh perjalanan yang jauh.
Setelah beramah tamah secukupnya maka disampaikanlah kehendak Ki Ageng Kedungsari untuk melamar putri Ki Ageng Rajekweai bagi anak laki-lakinya yang tunggal. Dikatakan pula bahwa keinginan apapun dari gadis itu akan terpenuhi dengan sebaik-baiknya.
Mendengar lamaran itu tersenyumalah Ki Ageng Rajerkwesi kemudian ia berkata dengan lembutnya “ ki sanak, terima kasih atas pilihan Ki Ageng Kedungsari terhadap putri kami yang masih bocah. Tetapi ketahuilah bahwa sesungguhnya sudah banyak orang yang melamarnya,. Namun sampai saat ini putriku sendiri belum bersedia menetapkan pilihannya. Yang kudengar dia sanggup dilamar siapapun jika mas kawinnya seekor gajah. Nah sudilah Ki sanak menyampaikan kepada Ki Ageng Kedungsari.
Kalimat itu diterima oleh ketua rombongan dengan senyuman lega karena teringatlah pada seekor gajah kesayangan Ki Ageng Kedungsari. Kemudian bergegaslah mereka berpamitan kembali ke Kudus.
Konon Ki Ageng Kedungsari sudah menunggu-nunggu hasi utusannya dengan harapan yang indah. Akan tetapi, terkejutlah hatinya mendengar persyaratan mas kawin seekor gajah. Lama dia menimbang dan akhirnya memutuskan hendak mengabulkan permintaan calon menantunya. Jadi kasih sayangnya terhadap anak dapat mengalahkan kesenangannya sendiri. Kemudian tersiarlah kabar dari mulut ke mulut penduduk tentang lamaran Ki Ageng Kedungsari yang telah merelakan seekor gajah kesayangannya sebagi mas kawin. Kabar itupun terdengar oleh Ki Ageng Menawan yang merasa iri hatinya membayangkan keberhasilan Ki Ageng Kedungsari. Dalam hatinya tumbuh niat yang jahat hendak menggaglkan rencana itu bahkan ingin merampas gajah Ki Ageng Kedungsari untuk dirinya sendiri. Pikirnya” kalau aku memiliki gajah itu pastilah menjadi orang terpandang. Dan sekaranglah saatnya yang tepat.”
Begegaslah orang itu bersekongkol dengan sahabatnya yang terkenakl dengan sebutan Ki Watu Gede. Dengan semangat yang berkobar-kobar berujarlah dia kepada sahabatnya.
“Kelak utusan Ki Ageng Kedungsari pastilah melewati daerahmu, membawa harta benda yang mahal-mahal dan menuntun seekor gajah untuk mas kawin Putri Rajekwesi. Jangan sia-siakan kesempatan itu, dan rampasannya dibagi dua. Ki Watu Gede boleh memiliki seluruh harta benda sedangkan aku hanya ingin memiliki gajahnya. Setuju, bukan?”
Mendengar tawaran itu tertawalah Ki Watu Gede sambil berjanji hendak bekerja sama dengan sebaik-baiknya. Namun didalam hati tebit juga keinginannya untuk memikiki sendiri gajah itu agar kelak menjadi orang terpandang.
Tidak lama kemudian rombongan dari Kedungsari telah memasuki wilayah kekuasaan Ki Watu Gede. Merejka baru menempuh setengah perjalanan untuk mencapai daerah Jepara. Seluruh anggota rombongan itu semakin meningkatkan kewapadaan karena sadar telah berada diluar wilayahnya sendiri. Mereka udah berpikir bahwa setiap saat bisa terjadi perampokan terhadap harta bendanya.
Ternyata musibah itu harus dihadapinya. Pada saat bermalam datanglah Ki Watu Gede dan Ki Menawan yang bermaksud merampas harta benda dan gajahnya. Tentu saja permintaan itu ditolak mentah-mentah sehingga terjadilah perkelahian yang seru selama berhari hari. Kedua pihak menguras kesaktiannya, jatuh bangun dan kalah menang silih berganti sehingga menjadi kabar yang tersiar luas dikalangan penduduk sampai terdengar oleh Ki Ageng Kedungsari.
Perkelahian semakin seru dengan datangnya Ki Ageng Kedungsari yang terbakat hatinya. Namun sampai sekian hari kemudian tak seorangpun yang terkalahkan. Akhirnya tercapailah perundingan untuk membagi gajah menjadi tiga bagian. Ki Menawan memiliki kepalanya Ki Ageng Kedungsari membawa gembung atau tubuhnya, dan Ki Watu Gede berhak atas pantat atau ekornya.
Dari peristiwa itu kelak berkembanglah kepercayaan bahwa keturunan Ki Menawan adalah orng yang pemberani, keturunan Ki Ageng Kedungsari ditakdirkan banyak rejekinya dan keturunan Ki Watu Gede dikodratkan selalu kesulitan mencari kehidupan yang layak.
Sekarang orangpun dapat menyakikan ketiga bagian gajah itu sebagai batu yang besar yaitu di desa Kedungsari dan desa Menawan di wilayah kecamatan Gebog kabupaten Kudus. Satu bagian lagi terdapat di desa Watu Gede , kecamatan Mayong, kabupaten Jepara
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Cerita Rakyat ; Watu Gajah
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
(Kudus)
Banjur kulawargane Ki Ageng Kedungsari nyiapake ubarampe maneka warna kanggo digawa menyang Jepara. Ki Ageng Kedungsari atine sansaya bungah banget amarga rumangsa dheweke wong sing paling sugih lan dihurmati wong akeh.
Nalika wis tekan nggone Ki Ageng Rajekwesi, ning kana wis disiapake maneka warna panganan lan omben-omben. Uga ana gamelan lan bocah-bocah wadon kang lagi mbeksa. Sawise njagong ngalor ngidul, banjur utusane Ki Ageng Kedungsari kandha yen Ki Ageng Kedungsari arep nglamar anake wadon Ki Ageng Rajekwesi, kanggo anake lanang Ki Ageng Kedungsari.
Krungu mengkana kuwi, Ki Ageng Rajekwesi mung mlengeh. Banjur ngendika yen anake wadon kuwi mung gelem dilamar karo wong lanang sing menehi mas kawin kang arupa gajah, “Mula kandhakana marang Ki Ageng Kedungsari”.ngendikane Ki Ageng Rajekwesi.
Pangandikane Ki Ageng Rajekwesi katrima kanthi leganing ati marang utusane Ki Ageng Kedungsari. Amarga utusane kelingan yen Ki Ageng Kedungsari duweni gajah. Banjur utusane Ki Ageng Kedungsari bali menyang Kudus.
Nalika wis tekan Kudus, Ki Ageng Kedungsari wis duwe pangangen-angen yen lamarane marang anake Ki Ageng Rajekwesi bakal katrima. Sunyatane malah Ki Ageng Kedungsari kudu menehi gajah kanggo mas kawin, yen kepengin lamarane katrima marang Ki Ageng Rajekwesi. Uga suwe nggone mikir, nanging amarga rasa tresnane marang anake, dheweke nglilakake gajahe kanggo mas kawin.
Banjur warta kuwi kasebar tekan ngendi-endi, yen Ki Ageng Kedungsari nglikake gajahe kanggo mas kawin. Warta kuwi uga krungu dening Ki Ageng Menawan. Ananging atine serik krungu warta yen Ki Ageng Kedungsari nglikake gajahe kanggo mas kawin. Mula Ki Ageng Menawan ngrancana arep ngrampog utusane Ki Ageng Kedungsari sing arep menyang Jepara. Ki Ageng Menawan uga nggolek bala sing jenenge Ki Watu Gede. Ki Watu Gede uga seneng banget nalika dikandhani rancana kuwi. Mengko yen wis entuk hasil rampogane, Ki Watu Gede entuk kabeh bandha sing dirampog, banjur Ki Ageng Menawan entuk gajahe.
Ora let suwe, utusane Ki Ageng Kedungsari wis ngleboni daerah kuwasane Ki Watu Gede. Utusane Ki Ageng Kedungsari wis wiwit waspada amarga wis ngleboni daerah kuwasane wong liya.
Nalika utusane Ki Ageng Kedungsari lagi padha ngaso Ki Watu Gedhe lan Ki Ageng Menawan ngrampog bandha lan gajahe Ki Ageng Kedungsari. Banjur para utusane Ki Ageng Kedungsari padha tandhing karo Ki Ageng Menawan lan Ki Watu Gede. Tetandhingan kuwi ora ana sing kalah, ora ana sing menang.
Banjur Ki Ageng Kedungsari teka marang panggonan kuwi lan tandhing karo Ki Watu Gede uga Ki Ageng Menawan. Tetandhingan kuwi uga ora ana sing menang, ora ana sing kalah. Pungkasane, entuk pasarujukan kanggo ngedum gajah kuwi dadi telu. Ki Ageng Menawan enthuk endhase, Ki Ageng Kedungsari nggawa awake lan Ki Watu Gede entuk bokong lan buntute.
Saka prastawa kuwi dadine ana kapercayan yen trahe Ki Ageng Menawan yaiku wong-wong sing waninan, trahe Ki Ageng Kedungsari yaiku wong-wong sing akeh rejekine lan trahe Ki Watu Gede yaiku wong-wong sing kangelan nggolek rejeki.
Mula saiki telung perangan gajah kuwi awujud watu-watu gedhe sing bisa katemokake ing Desa Kedungsari lan Desa Menawan ing Kecamatan Gebog, Kabupaten Kudus. Uga ana ing Desa Watu, Kecamatan Mayong, Kabupaten Jepara.
sepatu orthopadi
orthoshoping.com
sepatu untuk koreksi kaki pengkor/ bengkok pada balita
kelainan kaki pada balita
Ads orthoshop
Subscribe to:
Posts (Atom)