wong jowo

Yen sira kasinungan ngelmu kang marakake akeh wong seneng, aja sira malah rumangsa pinter, jalaran menawa Gusti mundhut bali ngelmu kang marakake sira kaloka iku, sira uga banjur kaya wong sejene, malah bisa aji godhong jati aking.(Bila anda mendapat anugrah ilmu yang membuat banyak orang senang, janganlah kamu merasa pintar, sebab apabila Tuhan mengambil lagi ilmu yang menyebabkan anda terkenal itu, anda akan menjadi orang biasa lagi, malah lebih bermanfaat daun yang kering)

Showing posts with label Rembang. Show all posts

Monday, May 23, 2011

DUMADINE KUTHA REMBANG

Kutha Rembang manggon ana ing tlatah tanah Jawa sisih wetan. Sisih lor wewatesan karo samodra jawa, sisih kidul wewatesan karo Kabupaten Blora, sisih kulon wewatesan karo kabupaten Pati, lan sisih wetan wewatesan karo kabupaten Tuban. Kanthi panggonan kang strategis kuwi mula akeh wong manca kang teka neng tanah jawa kususe neng Kabupaten Rembang saperlu pengin dagang utawa golek tanduran-tanduran kang larang regane yen didol ing negara asale. Miturut crita udakara ing taun 1336 Saka, ana wong wolu sing asale saka Campa Banjar mlati teka neng tanah Jawa.

Wong campa kuwi nduweni kaluwihan bisa gawe gula tebu. Wong Campa teka neng tanah Jawa mung kanggo gawe gula tebu amarga ing negarane wis akeh seng gawe. Wong- wong kuwi teka neng tanah Jawa ngliwati segara mengulon nganti tekan neng kali sing kiwa-tengene akeh wit Toktene (Bakau). Anggone teka neng tanah Jawa, wong Campa kuwi dipandhegani Pow Ie Din sing minangka dadi ketuane pelayaran. Bareng ngerti yen ing tanah Jawa akeh tanduran tebu wong Campa kuwi padha bungah amarga apa kang wis dilakoni kabeh ora muspra, apa kang digoleki wis ketemu, yakuwi tanduran Tebu.

Wong-wong campa kuwi gawe omah/gudhang kanggo nyimpen tebu-tebu kang wis dibabat. Omah/gudhang digawe ana ing sisih kiwa tengene pategalan kang ana tandurane tebu, supaya anggone mbabat tebu ora kadohan saka gudhang. Saben wayah isuk Pow le din kang mandhegani pelayaran kuwi mrentah kanca-kancane kanggo nyiapake ubarampe kang arep di anggo mbabat tebu.

Tebu- tebu kang wis dibabat banjur disimpen ing gudhang-gudhang kang wis dicepakake. Tebu-tebu kang wis disimpen ing gudhang yen wis akeh banjur diolah kanthi cara tradisional supaya dadi gula tebu. Gula tebu kang wis diasilake kuwi banjur digawa neng negara asale yakuwi negara Campa.

Kanggo mujudake rasa sukur marang gusti, lan supaya anggone mbabat tebu ora ana alangan mula dianakake donga lan semedi bareng sadurunge mbabat tebu. Pategalan kang wit tebune wis dibabat mau banjur didadekake pomahan/pemukiman sing saiki kawentar kanthi jengen Kabongan, sing jenenge dijipuk saka tembung tokte/ bakau Ka-Bonga-an (kabongan) sing panggonane ana ing sisih kulon kutha Rembang.

Ing sawijining dina, nalika pajar ing sasi Waisaka wong-wong padha miwiti “ngrembang”/mbabat tebu. Sadurunge mbabat tebu diwiwiti, kudu dianakake upacara suci lan semedi bareng nyenyuwun maring Gusti supaya anggone mbabat/ngrembang tebu ora ana bebaya. Upacara mbabat tebu kuwi diarani Ngrembang sekawit. Saka ukara Ngrembang kuwi banjur didadekake kanggo cikal bakal Kkutha Rembang kang mapan ana ing pesisir sisih wetan tanah Jawa. Miturut crita para sepuh upacara ngrembang sekawit dianankake ing dina rebo legi , minggu kasada sasi waisaka, taun saka 1337 kanthi candra sengkala Sabda Tiga wedha Isyara.

Thursday, November 18, 2010

RA. KARTINI

Legenda jepara

Nalikaning RA.Kartini lair, Ramane isih dadi Wedono Mayong, ibune klairan saka desa Teluk Awur yaiku Mas Ajeng Ngasirah kang statuse Garwo Ampil. RMAA. Sosroningrat, ramane RA Kartini kawin nalika taun 1872 lan RA Kartini lair nalika taun 1879. Dheweke anak nomer lima saka RMAA Sosroningrat lan urutan kang kaping papat saka ibu kandung Mas Ajeng Ngasirah. Simbahe RA Kartini saka ibune yaiku salah sijine ulama gedhe nalika jaman semana, kang asmane Kyai Haji Madirono lan Hajah Siti Aminah.

Bojo kang nomer loro saka Ramane kang nduweni status garwo padmi yaiku anak bangsawan kang dinikahi nalika taun 1875 keturunan langsung saka bangsawan agung Madura yaiku Raden Ajeng Woeryan anak saka RAA Tjitrowikromo kang nduweni jabatan dadi Bupati Jepara sadurunge RMAA Sosroningrat. Perkawinan saka bojo loro – lorone mau nglairake keturunan kang cacahe ana 11 (sewelas) putra.

Hawa seger kang sapisanan dirasakake dening RA Kartini yaiku ing desa Mayong,22 km sadurunge mlebu jantung kutha Jepara. Neng desa Mayong mau RA Kartini dilairake dening ibu saka kalangan rakyat biasa kang didadekake garwo ampil dening Wedono Mayong RMAA Sosroningrat. Anak kang lair yaiku nduweni tetenger kayata; mripate bunder blalak – blalak suminar manjerake cahyo kang padhang, kaya – kaya ngadhep masa depan kang kebak tantangan. Dina tansah lumaku, RA Kartini gedhe ana ing tengahing ketentreman lan kesarasan, dheweke kepengin polah, mlayu mrana – mrene ora ana kang nglarang. Kang gawe atine seneng yo dilakokake. Amerga kebebasan lan kegesitane kuwi mau dheweke dijenengake “TRINIL “ dening ramane. Banjur taun 1880 lair RA Roekmini saka garwo padmi. Nalika taun 1881 RMAA Sosroningrat diangkat dadi Bupati Jepara lan dheweke sakeluarga pindah omah ana ing Rumah Dinas Kabupaten neng Jepara. Ing taun kang padha adhine lair, dijenengake RA Kardinah. Si Trinil seneng banget amerga saiki ana kancane dolanan. Lingkungan Pendopo Kabupaten kang amba tur megah kuwi tansaya menehi kasempatan tumrap kebebasan lan kegesitane saben – saben polahe RA Kartini.

Sipat kang sarwa pengin weruh tumrap apa wae dening RA Kartini kuwi kang ndadekake wong tuwane saya nggatekake perkembangan jiwane. Pancen kawit cilik RA Kartini kuwi bocah kang paling cerdas lan kebak inisiatif dibandingake karo sedulure wadon liyane. Jalaran sipat kepemimpinan RA Kartini kang apik, sahingga ora tau ana perselisihan ing antarane dheweke. Wong telu kuwi mau, yaiku RA Kartini, RA Roekmini lan RA Kardinah diarani “TIGA SERANGKAI” sanajan RA Kartini rada diistimewakake saka liyane.

Nalika RA Kartini mulai sekolah ing “Europese Lagere School” dheweke seneng banget amerga sipat kang diduweni lan kepinterane kang luwih kuwi mau ndadekake yen dheweke cepet lan gampang disenengi dening kanca – kancane. Klawan kecerdasan otake kanti gampang bisa nyaingi anak – anak Belanda. Ing basa Belanda uga RA Kartini bisa diandalake. Nalika preinan kang sepisanan nyedaki unggah – unggahan kelas, Ny.Ovink Soer lan bojone ngajak RA Kartini uga adhi – adhine, Roekmini lan Kardinah mlaku – mlaku ing pante Bandengan, kira – kira 7 km saklore kutha Jepara, yaiku salah sijine pante kang endah klawan wedhi putih kang sarwa nengsemake, tumrap kang digambarake lewat surat – surate marang kanca – kancane yaiku Stella ing Negara Belanda. Kartini lan adhi – adhine ngetutake Ny.Ovink nggolek karang karo playon entho – enthonan ngadohi ombak, RA Kartini takon marang Ny.Ovink apa jenenge pante kuwi mau, banjur dijawab singkat dening Ny.Ovink yen pante kuwi mau jenenge Pante Bandengan. Banjur Soer kandha yen neng Holland uga ana salah sijine pante kang meh padha karo pante Bandengan, jenenge “Klein Scheveningen”. Ora njarak RA Kartini nyela…..”Yen ngono, jenenge pante Bandengan iki dijenengi kanti aran Klein Scheveningen wae”. Ana ing pante kuwi RA Kartini lan Mr Abendanon nganakake rembugan “empat mata” kang ana kaitane karo panjaluke supaya diijinake sekolah neng negeri Belanda, sanajan akhire secara resmi panjaluke marang pemerintah Hindia Belanda ditarik maneh lan biaya kang wus dicawisake kanggo RA Kartini diwenehake dening salah sijine pemuda saka Sumatera, yaiku Agus Salim (KH.Agus Salim).

Pirang – pirang taun sawuse ngrampungake pendhidhikan ing Europese Lagere School, RA Kartini nduweni kekarepan kepengin nutukake pendidikan ing tingkatan kang luwih dhuwur, nanging ananing rasa mamang, ragu ing atine RA Kartini amerga ananing peraturan adat kanggone kaum ningrat yen wanita kaya dheweke kudu nglakoni pingitan.

Pencen wus wayahe RA Kartini nglakoni mangsa pingitan amerga umure wus 12 taun luwih. Kabeh mau kanggo keprihatinan lan kapatuhan marang tradisi dheweke, kudu pisah saka kahanan njaba lan kakurung dening tembok Kaputren.. Ruang pingitan kang digunakake mingit RA Kartini yaiku kamar kang ukurane 3x4 meter. Artine di pingit yaiku mbatesi ruang gerak salah sijine anak wadon kang ngidak dewasa, kanti ora dientuki metu saka ngomah kanti tujuan ngenteni lamaran saka wong kang ora dikenal dening dheweke mau. RA Kartini dipingit klawan wates ngarep ana rono lan mburi ana tembok kang dhuwur banget lan dijaga dening para punggawa.

Kanti semangat lan ora kenal putus asa RA Kartini nambah kawruhane tanpa sekolah amerga dheweke sadar yen karo ngalamun lan nangis ora bakal ana asile, “Kapan aku bisa pinter?”. Banjur siji – sijine dalan kanggo ngentekake wektu yaiku kudu tekun, tlaten maca buku apa wae kang diduweni saka kakange lan ramane.

Dheweke uga tau ngajukake lamaran kanggo sekolah klawan beasiswa neng Belandha lan diijinake dening Pemerintah Hindia Belanda, nanging klawan akehe pertimbangan banjur beasiswa mau diserahake dening bocah liyane kang akhire jenenge dadi kasuwur yaiku H. Agus Salim.

Sanajan Kartini ora duwe kesempatan nutukake sekolah, nanging Kartini rampung nuntun remaja putri priyayi, bumi putra ning serambi Pendopo mburi Kabupaten. Nalika semana wis dikenalake istilah Kriya ing pelajarane. RA. Kartini wus ngrampungake lukisan karo cat minyak nanging murid-murid sekolah isih nggarap, garapane tangane dhewe-dhewe, ana sing njahit lan ana sing nggawe pola utawa wujud-wujud dasar nggawe sandhangan

Ananing Bupati RMAA Sosroningrat lan Raden Ayu lagi nrima tamu yaiku utusan kang nggawa surat lamaran saka Bupati Rembang Adhipati Joyodiningrat kang wus dikenal dadi Bupati kang nduweni pandangan maju lan modern. Tanggal 12 Nopember 1903 RA. Kartini banjur nglangsungake pernikahane karo Bupati Rembang kuwi mau kanti sederhana apa anane.***

Nalika kandungane RA Kartini wus umur 7 sasi, RA Kartini rumangsa kangen kang banget jerone dening ibune uga kutha kelairane yaiku kutha Jepara kang nduweni kenangan selawase urip awit lair nganti arep nduwe bojo. Bojone uga wis nyoba nglipur atine supaya seneng klawan swara-swara gamelan lan tembang-tembang kang dadi kasenengane nanging kabeh mau gawe dheweke lesu.

Nalika tanggal 13 September 1904 RA Kartini nglairake bayi lanang kang dijenengake Singgih/ RM Soesalit. Nanging kahanane RA Kartini tansah payah, ora nduweni daya maneh sanajan wis nglakoni perawatan khusus, sahingga akhire nalika tanggal 17 September 1904 RA Kartini unjal ambegan kang terakhir nalika umure 25 taun.***

SILSILAH KELUARGA RA KARTINI

Prabu Brawijaya (Raja Majapahit)

Lembu Niryoso (Panembahan Bromo)

Menak Simbar (Adipati Puger)

Menak Simende (Adipati Blambangan)

Menak Gendru (Adipati Babadan)

Menak Werdati Lumajang Tengah (Adipati Toposono)

Menak Lumpat Blambangan (Sinuhun Rebut Payung)

Menak Kedawung Blambangan (Sinuhun Wawalangan)

Lanang Dengiran (Kyai Brondong)

Pangeran Onggowijoyo

Tumenggung Tjondronegoro I (Bupati Surabaya)

Adipati Ario Tjondronegoro II (Bupati Pati)

Adipati Ario Tjondronegoro III (Bupati Kudus)

Pangeran Ario Tjondronegoro IV (Bupati Demak)

Garwo Padmi RA Woeryan → RMAA Sosroningrat (Bupati Jepara) ← Garwo Ampil MA Ngasirah

Garwo Padmi dengan RMAA Sosroningrat melahirkan putra :

RA Sulastri Tjokrohadisosro Selasa Kliwon, 9 Januari 1877

RA Roekmini Santoso Ahad Paing, 4 Juli 1880

RA Kartinah Dirjoprawiro Ahad Legi, 3 Juni 1883

Garwo Ampil dengan RMAA Sosroningrat melahirkan putra :

RM Slamet Sosroningrat Ahad Legi, 15 Juni 1873

Pangeran Ario Sosrobusono Senin Legi, 11 Mei 1877

RM Panji Sosrokatono Rabu Paing, 10 April 1878

RA Kartini Djoyogadiningrat Senin Paing, 21 April 1879

RA Kardinah Reksonegoro Selasa Paing, 1 Maret 1881

RM Sosromulyono Ahad Wage, 26 Desember 1885

RA Sumantri Sosrohadikusumo Ahad Wage, 11 Maret 1888

RM Sosrorawito Senin Kliwon, 16 Oktober 1892

Tuesday, February 2, 2010

CRITA PASUJUDAN SUNAN BONANG

Pasujudan Sunan Bonang kuwi manggon ing desa Bonang, Kecamatan Sluke, kabupaten Rembang. Persise manggon ing sangarepe pesisir Binangun. Yen arep rono kudu munggah dhisik amarga panggonane dhuwur. Pasujudan Sunan Bonang kuwi wujude watu sing ana tipak sujudane Sunan Bonang. Miturut critane masyarakat kono, pasujudan Sunan Bonang kuwi ndhek biyene watu sing dikanggo sujud Sunan Bonang kanggo nyedhakke panjenengane karo Gusti Allah. Sujude Sunan Bonang kuwi suwe banget saengga watu kuwi nipak palarapane Sunan Bonang. Saiki pasujudan Sunan Bonang kuwi dikeramatake dening masyarakat sekitar kono.

Panggonan kuwi dipercaya dadi panggonan sing mustajab kanggo njaluk pitulungan marang Gusti Allah. Sekitar 300 meter saka pasujudan Sunan Bonang uga ana makame Sunan Bonang.Ing komplek pasujudan Sunan Bonang kuwi uga ana makame Putri Cempa, watu layar, lan pandhe sing uga duwe sejarah dhewe-dhewe. Ing ngarepe pasujudan Sunan Bonang ana wit sing miturut critane msyarakat kono, wit kuwi ndhek biyen yaiku pancingan utawa piranti sing dikanggo mancing Sunan Bonang sing ditancepake ning lemah, banjur suwe-suwe dadi wit. Nanging saiki wit kuwi wis ora ana.Makame Putri Cempa kuwi uga duwe sejarah. Putri Cempa kuwi putri Cina sing gandrung marang Sunan Bonang. Ananging tresnane marang Sunan Bonang ora keturutan. Sunan Bonang ora tresna marang Putri Cempa. Kanggo bukti tresnane, Putri Cempa lila ngenteni Sunan Bonang sujud. Putri Cempa ngenteni sujude Sunan Bonang tekan sedane. Banjur dimakamake ing sisihe pasujudane Sunan Bonang. Saiki makame Putri Cempa dikanggo wong-wong donga jaluk petunjuk marang Gusti Allah kanggo milih pasangan urip. Wong-wong percaya yen donga neng kono bakal entuk petunjuk dening Gusti Allah.Watu layar uga duwe sejarah. Watu layar kuwi wujude watu tipis lan amba kaya layar. Miturut crita, Watu layar kuwi mbiyen kedadeyan saka layar kapale Sunan Bonang sing kerep dikanggo dagang. Layar kapal mau pisah saka kapale. Kapale mau tugel, banjur dadi Gunung Bugel, yen layare mau banjur dadi watu. Banjur watu mau dijenengake watu layar amarga bentuke pancen kaya layar.Ing sekitar pasujudan Sunan Bonang uga ana pandhe. Pandhe kuwi wujude kaya gong. Nanging pandhe kuwi jaraang ditokake, menawa wae disinggahake dening juru kuncine. Miturut kepercayaane masyarakat Bonang, pandhe mau bakal muni dhewe upama arep ana bebaya ing wilayah kabupaten Rembang. Yen upama arep ana tsunami ing kabupaten Rembang, Pandhe kuwi bakal muni dhewe tanpa ana sing nuthuk. Pandhe mau anduweni paedah menehi peringatan dening masyarakat Rembang upama arep ana bebaya supaya masyarakat Rembang ati-ati.

Wednesday, June 3, 2009

Asal Usul Desa Sedan

(Cerita Rakyat dari Sedan Rembang)

Rikala jaman semana para wali nyebarake agama Islam ning tlatah Jawa, sakdurunge kabeh warga isih nganut agama Hindu. Wektu iku penguwasa isih diwengku dening raja ing Majapahit kang duweni gelar Prabu Brawijaya kaping V sakwetara wilayah Kabupaten Rembang wektu semana akeh alase. Penduduk uripe nggrombol ning pedesan cilik tur sepi.
Wusana kahanan kang mengkono teka nom-noman lanang manggon ing alas kono banjur netep mbangun omah kang jarake saka pesisir lor antarane 10 km arah kidul.
Sakbanjure ing panggonan kang isih wujud alas kuwi nom-noman lanang mau ngajak wong-wong kang ditemoni melu nyinaoni lan nglakoni syariat Islam. Tambah dina tambah akeh wong-wong pribumi kono gelem melu pangajakane pengembara mau kang ora liyo sawijining Syayid. Pedesaan kang maune sepi sansaya suwe tambah rejo, amarga akeh ditekani wong-wong manca saperlu meguru marang Syayid.

Sakwise ditekani wong-wong manca kang meguru marang Syayid, banjur netep manggon kono. Alas kang maune alas gung liwang liwung ewah dadi desa kang gede akeh penduduke. Kang luweh ngagetke para penduduk sing maune nganut agama Hindu lan patuh aturane kerajaan Majapahit, banjur anut agama Islam lan patuh karo sawijining Syayid kang nggawa ajaran agama Islam mau. Singkating cerita sing maune Syayid mung sawijining pengembara berubah dadi penguwasa ing panggonan kang anyar trus ora suwe dadi pedesan kang rame sing disebut Syayidan. Kang maksude panggong sing dipanggoni sawijining Syayid.
Tindak-tanduk lan subasitone Syayid patut kanggo tulada kang becik penduduk sakiwa tengene, akire pengembara Syayid netep ing kono karo pengikut-pengikute. Sakwise puluhan tahun Syayid netep ing kono, sakwijining wong kang dikagumi lan dipatuhi karo penduduk dadi pengarep nandang lara banjur tilar donya. Kabeh pengikute lan penduduk sekitare ngelingi jasa-jasane Syayid kang apik senadyan wis tilar donya tetep dadi pengeling-eling jasade dikubur cedak karo omahe banjur kuburane ditanduri wit Jati lan dikeramatke ora tau ditebang.
Wektu lumaku terus ora krasa puluhan tahun suwene, kuburane Syayid angker kasebut manggon kapernah 300 meter arah ngalor saka pasar Sedan saiki. Sebutan Sedan iku asal mulane saka tembung SYAYIDAN kang artine Syayid. Lha Syayidan ditetepke dadi aran desa kanggo ngormati lan ngelingi tumprap jasa-jasane sang Syayid kang nyebarke agama Islam ing kono. Sebutan Syayidan suwe ning suwe berubah dadi SEDAN. Percaya utawa ora, sing jelas cerita iki tumeka saiki isih diakui kebenarane tumprap masyarakat desa Sedan kecamatan Sedan kabupaten Rembang.

Thursday, June 5, 2008

RIWAYAT KUTHA REMBANG

Sejarah Jenenge Kutha Rembang
Sekitar taun Saka 1336 M, ana wong saka Campa Banjarmlati teka cacahe wolu, kabeh kuwi mau wong sing pinter gawe gula. Kabeh wong Campa mau pindah saka negerine banjur mangkat ngliwati segara kulon nganti tekan mendarat ing sekitare kali sing kiri kanane diuripi wit Bakau.Rombongan kuwi dipimpin kakek Pow Le Din.
Wektu mendarat kabeh rombongan kuwi nglakoni do’a lan semedi, banjur dheweke ngawiti nebang wit Bakau lan diteruske dening liyane.Sakteruse tanah sing wis dibuka kuwi didadeake lahan pategalan, pekarangan, perumahan lan perkampungan. Kampung kuwi dijenengi KABONGAN asale saka tembung Bakau dadi Ka – Bonga – An.

Sawijining dina pas srengenge arep metu ing sasi waisaka wong –wong arep padha mulai ” ngrembang ” (mbabat, mangkas ) tebu. Sedurunge ngrembang diwiwiti, sedurunge dhisik dianakake upacara suci sembahyang lan semedi ing panggonan tebu serumpun sing arep dipangkas. Upacara pemangkasan tebu iki dijenengi ”ngrembang sakawit” saka tembung iki banjur dadi tembung REMBANG didadeake jeneng kutha Rembang ing wektu iki. Miturut Shahibul Hikayat upacara ”ngrembang sakawit” dina Rabu taun Saka 1337 nganggo Candra Sengkala : Sabda Telu Wedha Isyara.
Metune Pemerintah kabupaten Rembang
Wektu biyen asale jeneng kabupaten Rembang didadeake kutha utawa wilayah durung nganti bisa dibuktiake nganti tepat. Perkara iki disebabake amarga sumber –sumber utawa bukti – bukti tertulis sing nyritakake babagan Rembang utawa aktifitas kotane durung ditemukake. Salah sijine sing sumber saka penuturan crita nganti turun temurun lan di tulis saka mbah Guru diarani yen jeneng Rembang asale saka Ngrembang sing artine ”nebang tebu’ . saka tembung Ngrembang iki sing didadekake jeneng kutha Rembang nganti dina iki.
Metune pemerintahan kabupaten Rembang ing jaman kolonial Belanda ana hubungane karo akibat saka perang Pacinan. Kedadiyan perang pacinan pas wektu iku akibate saka peraturan lan kelakuan sakepenake dhewe. Saka wong Belanda (VOC) ing Batavia pas taun 1741 sing banjur nyebar nganti sekabihane Jawa kalebu Jawa Tengah. Ing taun 1741 ana peperangan ing Rembang dipimpin Pajang pas wektu iku kutha Rembang dikepung nganti sesasi lan Garnisun Kompeni sing ana ing kutha Rembang ora bisa ngadhepi pemberontak. Masyarakat Rembang ing ngisor Pemerintahane Anggajaya nganggo semboyan perang suci nganti perlawanan sing luar biasa akhire bisa ngancurake Garnisum Kompeni, dadi ing tanggal 27 juli 1741 dikukuhake dina dadine kabupaten Rembang karo Surya Sengkala ”SUDIRO AKARYO KASWARENG JAGAD”Sing artine wani bisa gawe kita terkondang ing donya.
Ning kutha Rembang yo ana desa cilik jenenge jenenge Bonang panggonane ing lasem sekitar 15 kilometer wetan kutha Rembang. Bonang kuwi kajipuk saka Sunan Bonang saka anak Sunan Ampel sing kalebu putune Maulana malik Ibrahim. Jeneng cendhak Raden Makdum Ibrahim, lair sekitar 1465 M saka Nyi Ageng Manila, putri Adipati ing Tuban. Sunan bonang sinau agama saka pesantren Ramane ing Ampel Denta. Sakwise gedhe dheweke ngrantau kanggo dakwah ing pelosok pulau jawa . awale dheweke dakwah ing Kediri sing mayoritas masyarakate agama Hindu. Dhewekw ngedeke masjid Sangkal Daha. Sakbnajure dheweke netep ing Bonang. Ing desa kuwi dheweke ngedekake panggonan pasujudan lan pesantren sing saiki di jenengi Watu Layar.
Taun 1525 M Sunan Bonang meninggal, jenazahe dimakamke ing Tuban ing kulon mesjid Agung, sakwise nganti direbutake masyarakat Bawean lan Tuban. Masyarakat ngenal Bonang sawijining Piawai sing ngolek sumber banyu ing panggonan gersang. Ajaran Sunan Bonangintine ing filsafat ’cinta’(isyiq) miturut Bonang cinta padha karo iman, pengetauan intuitif (makrifat) lan ketaatan marang Gusti Allah SWT utawa hak al yaqqin. Sunan Bonag akeh ngetokake karya sastra suluk utawa tembang tamsil salah sijine yaiku suluk wijil. Sunan Bonang uga bisa ngubah gamelan jawa sing saiki kentel karo estetika Hindu ,nganggo nuansa anyar. Sunan Bonang sing dadi kreator kaya saiki karo nambah instrumen Bonang tembang ”Tombo ati” iku salah sijine karya Sunan Bonang ing pentas pewayangan Sunan Bonag kalebu dalang sing Piawai nganti bisa bius penonton.

REMBANG LAN JANGKAR DAMPOAWANG

Mbiyen jangkar tuwa sing nancep gagah neng TAman Ria Pantai Kartini kuwi jangkar tinggalane Dampoawang sing kapale nyasar ing segara Rembang. Dampoawang kuwi sejatine julukan nahkoda asale saka China. Nanging sing terkenal neng Rembang Dampoawang kuwi yaiku Dampoawang Laksamana Cheng Ho, sing ana ing crita legenda , tau kalah perang tanding karo Sunan Bonang. Bener orane crito kuwi mau legenda turun temurun sing dikenal ing Rembang.
Ana crito maneh yen jangkar sing panggonana sebelahan karo anjungan TRP Kartini iku dianggep keramat lan tau gawe repot wong kang nyambut gawe sing arep mindah jangkar sing maune ana ing njero taman Kartini, dipindah luwih njorok segara ana crito mbah Bening tau nggergaji sebagian jangkar mau kanggo bahan gawe keris, jare sawise ngethuk jangkar mau ing Rembang udan deres banget.

Asal-usule jeneng Rembang yaiku neng sebelah kulon Kadipaten Binangun neng sekitar rawa-rawa sing asring kasebut rawa setro, ana penduduk sing penggaweane dadi tani yaiku ning Gedangan, Ngampo, Ngotet, Balong, Turus, Godo, akeh banget wong kang nandur tebu kanga rep dienggo digawe gula. Saengga tanduran tebu mau mung digunakake bahan pakan sapi lan kanggo kayu obong. Penduduk mau migunakake gula kanggo kebutuhan urip, oleh saka nyadap lan proses banyu mina (bogor) utawa saka kelapa.
Sekitar taun Saka 1336 utawa taun 1414 M, wong-wong Kamboja teka saka Lasem arep gawe gula saka tebu. Wong Kamboja mau wis duwe tehnik cara gawe gula saka tebu lan duwe pimpinan sing umure wis tuwa banget jenenge Pow La Dian. Gerombolan wong Kamboja ninggalake daerah Lasem, lewat laue mara neng kulon lan labuh neng muara kali sing kiwa tengene iku dithukuli wit Bongaw (bakau utawa bangkat). Neng sakiwa tengene kwi, wong Kamboja urip lan nandur tebu lan nandur tanduran pangan liyane.

Panggonane kuwi dijenengake Kabongan, yaiku saka tembung Ka-Bongau-an sing duwe arti daerah sing akeh wit bangaw. Sawise tanduran tebu kuwi wis cukup umur kanggo diolah dadi gula, Pow La Dian lan kanca-kancane mulai gawe gula. Sadurung gawe gula dianakake upacara neng panggonan sing ditanduri tebu. Neng upacara mau uga dianakake acara “pemotongan” tebu sing kaping pisan dikethok rong batang wit tebu, acara mau diarani “ing Rembang sakawit”. Dadi ing Rembang iku sejatine nebang utawa mbabat / ngethok tebu. Amarga angger taun dianakake acara “ing Rembang” suwe-suwe daerah mau diarani daerah Rembang.